از رفته قلم هیچ دگرگون نشود از باباافضل کاشانی رباعی 85

1 یا رب ز قضا بر حذرم می‌داری وز حادثه ها بی خبرم می‌داری

2 هر چند ز من بیش بدی می‌بینی هر دم ز کرم نکوترم می‌داری

1 هر گه که دلم با غمت انباز شود صد در ز طرب بر رخ من باز شود

2 به زان نبود که جان فدای تو کنم تیهو چو فدای باز شود باز شود

1 در کوی تو صد هزار صاحب هوس است تا خود، به وصال تو، که را دسترس است

2 آن کس که بیافت، دولتی یافت عظیم و آن کس که نیافت، داغ نایافت بس است