با دل گفتم کای دل پرفن! چکنم؟ از بیلقانی رباعی 120

1 دل سپر بفگند چون درد ترا درمان نداشت عقل پی گم کرد چون گوی ترا میدان نداشت

2 صبر می زد لاف چون طوفان غم بالا گرفت عاجزی شد زانکه کشتی در خور طوفان نداشت

1 روز بس خرم و موسم ز همه خوبترست عید فطرست که عالم همه پر زیب و فرست

2 باز در مهد شرف کوکبه عید رسید موکب عشرت و شادی و طرب بر اثرست

1 این نادره بین باز کز ایام بر آمد در باغ جهان شاخ حوادث ببر آمد

2 وین بلعجبی ها که برین مهره خاکی است از حقه گردون مشعبد بدر آمد