ای دل، که ز مدرسه به دیر افتادی از شیخ بهایی رباعی 78

1 او را که دل از عشق مشوش باشد هر قصه که گوید همه دلکش باشد

2 تو قصهٔ عاشقان، همی کم شنوی بشنو، بشنو که قصه‌شان خوش باشد

1 با دف و نی، دوش آن مرد عرب وه! چه خوش می‌گفت، از روی طرب:

2 ایهاالقوم الذی فی‌المدرسه کل ما حصلتموها وسوسه

1 ای خاک درت سرمهٔ ارباب بصارت در تأدیت مدح تو خم، پشت عبارت

2 گرد قدم زائرت، از غایت رفعت بر فرق فریدون ننشیند ز حقارت