دی می‌شد و از شکوفه شاخی در دست از انوری ابیوردی رباعی 32

1 دل بی‌تو به صدهزار زاریست جان در کف صدهزار خواریست

2 در عشق تو ز اشک دیده دل را الحق ز هزار گونه یاریست

1 دردا و دریغا که دل از دست بدادم واندر غم و اندیشه و تیمار فتادم

2 آبی که مرا نزد بزرگان جهان بود خوش خوش همه بر باد غم عشق تو دادم

1 عشق ترا خرد نباید شمرد عشق بزرگان نبود کار خرد

2 بار تو هرکس نتواند کشید خار تو هر پای نیارد سپرد