درویش که می خورد به میری برسد از عبید زاکانی رباعی 17

1 چو دست قدرت خراط حقهٔ مینا فشاند بر رخ کافور عنبر سارا

2 مشعبد فلک از زیر حقه پیدا کرد هزار بیدق سیمین به دست سحرنما

1 نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد غریب را وطن خویش میبرد از یاد

2 زهی خجسته مقامی و جانفزا ملکی که باد خطهٔ عالیش تا ابد آباد

1 رفتم از خطهٔ شیراز و به جان در خطرم وه کزین رفتن ناچار چه خونین جگرم

2 میروم دست زنان بر سر و پای اندر گل زین سفر تا چه شود حال و چه آید به سرم