چو سامان عشرت مهیا شود از سلیم تهرانی قطعه‌ 31

1 کند به راه تو پامال، آسمان ما را حباب آبله ی پاست موج دریا را

2 هوای کعبه ی کوی تو مضطرب دارد چو خیل مور سراسیمه، ریگ صحرا را

1 چو غنچه نیست نهان از کسی دفینهٔ ما کف گشاده بود همچو گل خزینهٔ ما

2 به هرکجا که به سنگی رسید، همچون موج بغل گشاده دود سویش آبگینهٔ ما

1 دیوانه ایم و وادی عشق است دشت ما آید پیاده گل ز گلستان به گشت ما

2 از کس مپرس آنچه به ما رفته زین محیط از سطرهای موج بخوان سرگذشت ما