هر لحظه زبان خود چو شمشیر کنی از کمال‌الدین رباعی 837

1 دلم نخست که دل بر وفای یار نهاد به بی قراری با خویشتن قرار نهاد

2 ز جان امید ببّرید و دل ز سر برداشت پس انگهی قدم اندر ره استوار نهاد

1 دل بدان دلنواز خواهم داد جان بشمع طراز خواهم داد

2 پس ازین من بدست عشق و هوس مالش حرص و از خواهم داد

1 یار با ما وفا نخواهد کرد با خودم آشنا نخواهد کرد

2 نکند رای من وگر کند او بخت من خودرها نخواهد کرد