پروانه به شمع گفت: کیفر بردیم از عطار نیشابوری مختارنامه 8

1 زهی ماه در مهر سرو بلندت شکر در گدازش ز تشویر قندت

2 جهان فتنه بگرفت و پر مشک شد هم چو بگذشت بادی به مشکین کمندت

1 از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست مستم ز می عشق و چو من مست دگر نیست

2 در جشن می عشق که خون جگرم ریخت نقل من دلسوخته جز خون جگر نیست

1 تا در تو خیال خاص و عام است از عشق نفس زدن حرام است

2 تا هیچ و همه یکی نگردد دعوی یگانگیت عام است

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند