بتا، به تارک هجران دل مرا بوزی از قاسم انوار دیوان اشعار 7

1 بآفتاب جمالت، که نور دیده ماست که آفتاب جمالت ز ذرها پیداست

2 میان باغ جهان از زلال وصل حبیب نهال جان مرا صد هزار نشو و نماست

1 ملامت را بمان، چه جای بیمست؟ که روح القدس جانت را ندیمست

2 اگرچه راه دشوارست آخر که امداد از مددهای کریمست

1 ای از جمال روی تو تابنده آفتاب وز آفتاب روی تو خورشید در حجاب

2 اندر میان پرده عزت نشسته ای در آرزوی روی تو مردند شیخ و شاب