چون روی ترا آیینه در پیش بود از کمال‌الدین رباعی 377

1 رخ خوبت به قمر می ماند ذوق لعلت به شکر می ماند

2 عقل با این همه دانایی خویش چون ترا بیند در می ماند

1 کسی که دل به سر زلف یار در بندد بروی عقل در اختیار در بندد

2 چو خلوتی طلبد دیده باخیال رخش به آب دیده همه رهگذار در بندد

1 تا که برگرد سبزه لاله برست در گمان می فتد که چون رخ تست

2 نام روی تو می برد لاله زان دهان را بمشک و باده بشست