چون دست نمی رسد به سودای امید از فلکی شروانی رباعی 7

1 بودند بتان به پیش من خوار واکنون خود را چه خوار بینم

2 آن کس که مرا شکار بودست خود را به کفش شکار بینم

1 خدبنا میزد چه رویست آنچنان آراسته وز خیال طلعتش میدان جان آراسته

2 از لب چون لاله و رخسار چون گلبرگ او لاله زار و طبع و گلزار روان آراسته

1 جز می صرف در جهان،چیست که از صروف او رأی طرب قوی شود، رایت غم نگون بود

2 روح در او سبک شود، چونکه از آن گران خورد عقل ازو قوی شود، گر چه روان زبون بود