دربند کسی باش که یاری کندت از کمال‌الدین رباعی 45

1 گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست گفتا که زرت چاره اراینت آزست

2 گفتم: نه تو دانی که مرا زر نبود گفتا که برو ، اوام را در بازست

1 باز ما را رخ زیبای تو در کار آورد با زمان بند کمند تو گرفتار آورد

2 هوسم بود که چون غنچه گریزم در خود بازم از پوست برون آن گل رخسار آورد

1 یا رب! این بچّۀ ترکان چه ز ما می خواهند؟ که همیشه دل ما را ببلا می خواهند

2 زلف پر چین ز چه بر زیر کله می شکنند؟ گر نه مان بسته ترا ز چین قبا می خواهند