آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر از ابوسعید رباعی 344

1 تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت مسکین دل رنجور من از درد گداخت

2 گویا که ز روز گار دردی دارد این درد که در پای تو خود را انداخت

1 من دوش دعا کردم و باد آمینا تا به شود آن دو چشم بادامینا

2 از دیدهٔ بدخواه ترا چشم رسید در دیدهٔ بدخواه تو بادامینا

1 سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست گوید عالم خیالی اندر گذرست

2 آری عالم همه خیالیست ولی پیوسته حقیقتی درو جلوه گرست

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما