در هر سحری با تو همی گویم راز از ابوسعید رباعی 347

1 آنروز که آتش محبت افروخت عاشق روش سوز ز معشوق آموخت

2 از جانب دوست سرزد این سوز و گداز تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت

1 ما کشتهٔ عشقیم و جهان مسلخ ماست ما بیخور و خوابیم و جهان مطبخ ماست

2 ما را نبود هوای فردوس از آنک صدمرتبه بالاتر از آن دوزخ ماست

1 از نخل ترش بار چو باران میریخت وز صفحهٔ رخ گل بگریبان میریخت

2 از حسرت خاکپای آن تازه نهال سیلاب ز چشم آب حیوان میریخت

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما