هر چند که روی لاله بس دلگسلست از کمال‌الدین رباعی 104

1 باد صبا بین که چها می کند کس نکند آنچه صبا می کند

2 مست بگلزار رود بامداد عربده با شاخ و گیا میکند

1 چه باشد گر ز من یادت نیاید که از دوری فراموشی فزاید

2 ز چشمت چشم پرسش هم ندارد که از بیمار پرسش خود نیاسد

1 نام تو برم زبان بیاساید یاد تو کنم روان بیاساید

2 در بر گیرم ترا سرا پایم تا مغز در استخوان بیاساید