افسوس که عمر خود تباهی کردیم از شیخ بهایی رباعی 57

1 قد صرفت العمر فی قیل و قال یا ندیمی قم، فقد ضاق المجال

2 و اسقنی تلک المدام السلسبیل انها تهدی الی خیر السبیل

1 علم یابد زیب از فقر، ای پسر نی ز باغ و راغ و اسب و گاو و خر

2 مولوی را، هست دایم این گمان کان بیابد زیب ز اسباب جهان