چند گردی گرد این بیچارگان؟ از قبادیانی قصیده 279

1 ای حجت بسیار سخن، دفتر پیش آر وز نوک قلم در سخنهات فروبار

2 هر چند که بسیار و دراز است سخنهات چون خوب و خوش است آن نه دراز است نه بسیار

1 ای گشته جهان و خوانده دفتر بندیش ز کار خویش بهتر

2 این چرخ بلند را همی بین پر خاک و هوا و آب و آذر

1 چند گوئی که؟ چو ایام بهار آید گل بیاراید و بادام به بار آید

2 روی بستان را چون چهرهٔ دلبندان از شکوفه رخ و از سبزه عذار آید