تا میکش و جوهر دو سخنور داریم از غالب دهلوی رباعی 88

1 مدام محرم صهبا بود پیاله ما به گرد مهر تنیده ست خط هاله ما

2 زهی ز گرمی خویت نفس گرانمایه گداز ناله ما آبیار ناله ما

1 گر بار نیست سایه خود از بید بوده است باری بگو که از تو چه امید بوده است؟

2 شادم ز درد دل که به مغز شکیب ریخت نومیدیی که راحت جاوید بوده است

1 جنون محمل به صحرای تحیر رانده است امشب نگه در چشم و آهم در جگر وامانده است امشب

2 به ذوق وعده سامان نشاطی کرده پندارم ز فرش گل به روی آتشم بنشانده است امشب