تا میکش و جوهر دو سخنور داریم از غالب دهلوی رباعی 88

1 ز من گرت نبود باور انتظار، بیا بهانه جوی مباش و ستیزه کار، بیا

2 به یک دو شیوه ستم دل نمی شود خرسند به مرگ من که به سامان روزگار بیا

1 از فرنگ آمده در شهر فراوان شده است جرعه را دین عوض آرید می ارزان شده است

2 چشم بد دور چه خوش می تپم امشب که به روز نفس سوخته در سینه پریشان شده است

1 یاد از عدو نیارم وین هم ز دوربینی ست کاندر دلم گذشتن با دوست همنشینی ست

2 در عالم خرابی از خیل منعمانم سیلم به رخت شویی برقم به خوشه چینی ست